Pixar’ın yaptığı işlerin hepsini beğenmiş, aynı zamanda çizgi film ve animasyon sever biri olarak wall-e’yi uzun süredir bekliyordum ve ülkemizde gösterime girdiği ilk gün yani dün okuldan çıktığım gibi sinemaya koştum. Özellikle konusunu okuduğumdan beri beklentilerim çok büyüktü, pek fazla eleştirisini okumamıştım sadece sinema dergisinde filmle ilgili yazıyı okumuştum o yüzden bu kadar beğeneceğimi beklemiyordum. Konu olarak günümüzden 800 yıl sonra dünyanın tamamen çöpler ve atıklar nedeniyle yaşamın yokolduğu ıssız ve boş bir gezegen olduğu bir dönemde geçiyor. İnsanlar dünyayı terketmiş, zira dünyada yaşam kalmamış ve insanlar uzayda dev uzay gemilerinde yaşamlarını sürdürmekteler. Bu sırada dünyaya bırakılan wall-e isimli robotlar(Waste Allocation Load Lifter Earth-Class), dünyadaki çöpleri “düzenlemek için” orda bırakılmışlar.  Filmde işler halde görülen tek wall-e bizimki. Bu durumda onun dışındakilerin bozulduğunu varsayıyorum. Bütün filmi anlatmayacağım tabi ki de, çünkü herkesin gidip görmesini istiyorum bu filmi. Konusunu kısaca özetlemek gerekirse, dünyanın en beslenilesi çizgi film karakterine benim gözümde dönüşmüş wall-ecik hamamböceği arkadaşıyla birlikte bir gün rutin işlerini yaparken ve sevdiği parçaları kendi koleksiyonuna eklerken insanlar tarafından dunyada canlı fotosentez yapan yaşam örneği bulmak için gönderilmiş son model EVE adlı robotla karşılaşır ve ona aşık olur…

Gerek verdiği mesajlar, gerek hikayesi, gerekse hikayesi anlatmı açısından bu kadar başarılı ve güzel bir animasyon izlememiştim. Ratatouille çok eğlenceli bir film olmasına rağmen wall-edeki distopik ortam ve boyle bir mekana robotlar tarafından çok az konuşmayla sığdırdıkları duygusallık ve eğlence wall-eyi  fersah fersah önüne koyuyor ratatouille’un.  İnsanların sadece tükettikleri hiç hareket etmedikleri ve birkaç yuzyıl sonunda -ters evrim mi desek=)- beyinsel ve bedensel fonksiyonlarını çalıştırmayı unuttukları, birbirlerine dokunmayı bile bilmedikleri, dünyanın çöplerden aşırı tüketimden yokedildiği bir gelecek çok mu uzak bizlere? Günümüzdeki gidişata bakarak bundan farklı bir gelecek beklemek daha zor gözüküyor aslında. Kapanış jeneriğinde bu obez nation’ın tekrardan medeniyeti nasıl kurduğunun gösterilmesi de çok hoş olmuş. Tekrar izlemek için sabırsızlanıyorum ve herkese Wall-e’yi tavsiye ediyorum. =)